Nova 2026. godina i kalendarski paradoksi pravoslavnog sveta

Dok svet slavi ulazak u 2026. godinu po „univerzalnom“ Gregorijanskom kalendaru, pravoslavni vernici se dele na one koji su Božić već proslavili 25. decembra i one koji ga čekaju 7. januara. Mnogi to objašnjavaju jednostavno: „jedni su prešli na Gregorijanski, drugi su ostali na Julijanskom kalendaru“. Ali istina je daleko zanimljivija i puna ironije.

Ipak, pitanje kalendara nikada nije bilo samo pitanje tačnosti ili astronomije. Iako se često predstavlja kao sukob „pogrešnog“ i „ispravnog“ računanja vremena, izbor kalendara u crkvenom životu oblikovan je i istorijskim okolnostima, političkim pritiscima, i pitanjem identiteta.

Dva Božića, dve Nove godine

Deo pravoslavnih crkava – pre svega Grčka, Rumunska, Bugarska (za nepokretne praznike) – obeležio je Božić 25. decembra, istog dana kada i Rimokatolička crkva.

Nasuprot njima, Srpska pravoslavna crkva, Ruska, Jerusalimska i još nekoliko crkava spremaju se da Božić obeleže 7. januara, a Novu godinu 14. januara.

Pravoslavna nova godina i dalje se obeležava od strane velikog dela Srba, iako je taj dan za razliku od Božića 7. januara – radni dan.

Kako je nastao Julijanski kalendar

Julije Cezar je 46. godine pre nove ere uveo Julijanski kalendar kako bi rešio haos rimskog računanja vremena. Do tada je rimski kalendar bio lunaran, tumačen u skladu sa političkim interesima svešteničke oligarhije i vrlo nepouzdan. Mandat rimskih političara i trajanje vojnih kampanja trajalo je duže ili kraće, u zavisnosti od toga da li su te godine sveštenici dodavali mesece.

Uvođenjem fiksnog solarnog kalendara, Julije Cezar nije samo rešio tehnički problem - on je centralizovao kontrolu nad vremenom, oduzevši je od svešteničke oligarhije koja je vekovima manipulisala kalendarom u sopstvene političke svrhe, i zasnovao je na solarnoj godini, prirodnom fenomenu kao vrhovnom izvoru istine.

Međutim ne treba pasti u zamku da i ovaj kalendar posmatramo kao politički neutralan alat, koji je samo rešio problem sa računanjem vremena. Jul – ranije poznat kao Quintilis (peti mesec), dobio je ime po Gaju Juliju Cezaru. Ideologija principata obeležiće i Avgust, do tada poznat kao Sextilis (šesti mesec), koji je dobio naziv po Oktavijanu Avgustu, prvom rimskom caru.

Julijanski kalendar je imao je 365 dana i svaka četvrta godina bila je prestupna. Međutim, postojala je greška od približno 11 minuta i 15 sekundi godišnje. Tokom vekova, kalendar je počeo da kasni u odnosu na stvarno kretanje Sunca i godišnja doba.

Zašto je uveden Gregorijanski kalendar

Do 16. veka greška Julijanskog kalendara narasla je na 10 dana. Prolećna ravnodnevnica, ključna za računanje Uskrsa, više nije padala u vreme koje je crkva smatrala ispravnim.

Zbog toga je 1582. godine papa Grgur XIII uveo Gregorijanski kalendar. Kalendar je praktično izbacio 10 dana koji su činili razliku, i uveo preciznije pravilo za računanje prestupne godine. Takav kalendar bio je bolje usklađen sa stvarnim kretanjem Zemlje oko Sunca.

Problem je time rešen – ali samo delimično. Gregorijanski kalendar jeste znatno precizniji od Julijanskog, ali i dalje kasni 26 sekundi godišnje tako da se novi dan dobija svakih 3300 godina.

Međutim ni ovo nije bio u potpunosti politički neutralan čin. Reforma kalendara dogodila se u vreme verskih ratova nakon Protestantske reformacije, kada je legitimitet Rimokatoličke crkve bio ozbiljno doveden u pitanje.

Iako se neprihvatanje Gregorijanskog kalendara najčešće vezuje za pravoslavne države, mnoge protestantske države ga nisu prihvatile sve do 18. veka.

Državni kalendar i novo računanje vremena

Tokom narednih vekova, usled kolonijalnih osvajanja i sve veće povezanosti sveta u jedan globalni kapitalistički sistem, Gregorijanski kalendar postaje standard za računanje vremena.

Na njega prelazi Kina 1912. nakon uspostavljanja republike, i Turska 1926. u doba Ataturka.

Prva pravoslavna zemlja koja prelazi na Gregorijanski kalendar bila je Bugarska 1916. – tokom Prvog svetskog rata, nakon što su se javili problemi u koordinaciji sa njenim saveznicima iz Centralnih sila.

Nakon Bugarske novi kalendar uvodi revolucionarna Rusija 1918. a sledi Rumunija 1919. u periodu modernizacije i teritorijalnih proširenja na uštrb Austrougarske.

Na red dolazi i novostvorena Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca, koja 1919. takođe usvaja Gregorijanski kalendar kao kalendar čitave države. Međutim svi praznici u državi koji su i dalje mahom verski, sada se dupliraju jer se računaju na dva načina.

Tu nastaje današnja konfuzija: država računa vreme na jedan način, a crkva na drugi.

Carigradski sabor i kalendar Milutina Milankovića

Javlja se potreba za usaglašavanjem crkvenog i svetovnog računanja vremena, ali da ovo ne bi bilo puko preuzimanje Gregorijanskog kalendara, pravoslavne crkve su rešile da adresiraju i probleme koji postoje sa nepreciznošću Gregorijanskog kalendara.

Milutin Milanković, tadašnji profesor nebeske mehanike na Beogradskom univerzitetu, 1923. godine predlaže Revidirani julijanski kalendar. Ovaj kalendar zasnovan je na savremenim astronomskim podacima, i greška iznosi 2 sekunde godišnje, tako da se novi dan javlja tek nakon približno 31.000 godina. Primera radi Julijanski kalendar ima novi dan svakih 128 godina a Gregorijanski svakih 3300.

Iste godine, na Saboru pravoslavnih crkava u Carigradu, ovaj kalendar biva zvanično prihvaćen od strane jednog dela pravoslavnih crkava.

Srpska pravoslavna crkva je takođe prihvatila ovaj kalendar, ali je odložila njegovu punu primenu, uz obrazloženje da ne želi da naruši jedinstvo pravoslavlja dok ga ne prihvate sve crkve – pre svega Ruska. Ovo odlaganje postaće zapravo trajno.

Crkve koje nisu učestvovale na saboru (Aleksandrijska, Antiohijska i Jerusalimska), kao glavnu zamerku nisu imale preciznost kalendara već legitimitet samog sabora.

Ironija našeg vremena

Danas živimo u paradoksu koji je većini naših ljudi potpuno nepoznat. Kalendar koji je izradio Milutin Milanković, srpski naučnik pravoslavne vere, za potrebe pravoslavnog crkvenog sabora, u javnosti se doživljava kao „katolički“. Sa druge strane, kalendar Julija Cezara, rimskog imperatora iz prehrišćanskog doba, poistovećuje se sa „srpskim“ i „pravoslavnim“. Uz to u višenacionalnom prostoru Jugoslavije, razlike u kalendarskoj praksi su u periodima političke krize postajale vidljivi simboli kulturne i verske razdvojenosti, što je bilo problematično još u vreme Kraljevine Jugoslavije.

Međutim, ako razumemo kontekst toga vremena, gde crkve svoj legitimitet grade na viševekovnoj tradiciji, zatim reakciji Ruske crkve na revoluciju u Rusiji, i samu činjenicu da je Grčka u periodu rata sa Turskom želela da se što više približi Zapadu, pitanje kalendara prestaje da bude samo pitanje naučne tačnosti i prelazi u složene društvene odnose. Sukobi na tlu bivše Jugoslavije, kao i Zapadne vojne intervencije nakon Hladnog rata, još više su učvrstile Julijanski kalendar kao deo identiteta i osećaja nacionalne posebnosti.

Ovde treba pridodati još jednu važnu činjenicu. Dužina dana i dužina tropske godine na astronomskoj skali podložna je promeni-

Čak i kalendar Milutina Milankovića, koji je izračunao taj efekat sa savremenom preciznošću za svoje vreme, ne može zauvek biti tačan u apsolutnom smislu, jer je sama osnova računanja dinamična.

Ovaj čak i još suptilniji astronomski detalj još jednom potvrđuje suštinsku poruku: kalendar koji koristimo je pre svega ljudski konstrukt koji pokušava da uhvati u koštac sa promenljivim nebeskim tokom, a njegovo usvajanje ili odbacivanje nikada nije bila isključivo naučna odluka.